Οι νεολογισμοί Διακομάθεια (κατά το γλωσσομάθεια κ.λπ.) και Διακοσυλία (κατά το ιεροσυλία κ.λπ.), επισημαίνουν δυο κρίσιμες παραμέτρους σε ό,τι αφορά τη στάση του ευσεβούς ημών κλήρου, στο θέμα της παραγωγής και της εν συνεχεία διακίνησης του σαχλεπίσαχλου κινηματογραφικού ταινιοειδούς, περί του οποίου γίνεται λόγος στην ανάρτηση:
ΔΙΑΚΟΣ ο Ηρωομάρτυς (2023) - Η ταινία των κουτοπόνηρων
απατεώνων
https://ati-ivris-nemesis-
Η Διακομάθεια των ιερωμένων, ως εκ της φύσεως του λειτουργήματός τους, ασφαλώς υπερέχει συντριπτικά έναντι εκείνης των λαϊκών/μη κληρικών. Ο Αθανάσιος Διάκος είναι κορυφαίο κεφάλαιο της αγωγής τους και θεμελιώδης αναφορά της ιστορίας τους ως υπηρετών του Υψίστου. Εξ άλλου το κατά καιρούς υπό συζήτηση θέμα του ενδεχομένου μιας αγιοποίησής του, έχει καταστήσει τη βιογραφία του Ήρωα της Αλαμάνας, αντικείμενο εξονυχιστικών διερευνήσεών τους.
Από την άλλη πάλι, το ότι επιτελείται Διακοσυλία με το προπαγανδιστικό κινηματογραφικό ανοσιούργημα «ΔΙΑΚΟΣ ο Ηρωομάρτυς», το οποίο είναι παραγωγή της… Εκκλησίας(!), είναι ηλίου φαεινότερο για οποιονδήποτε νοήμονα πολίτη (είτε κληρικό είτε λαϊκό). Πρόκειται για μια μνημειώδη ατιμία της Εκκλησίας.
Παρ’ όλα αυτά, σύμπας ο κλήρος (όχι μόνο οι «βαθμοφόροι» του, αλλά ακόμη και οι – κατά τεκμήριο λιγότερο διαπλεκόμενοι – απλοί «στρατιώτες» του) τηρεί σιγήν ιχθύος για την ούτως επιτελούμενη τυμβωρυχία. Τσιμουδιά. Μούγκα στη στρούγκα. Άκρα του τάφου σιωπή. Όπερ όμως, παραπέμπει και στον ρωμαϊικό κανόνα qui tacet, consentire videtur (όποιος σιωπά φαίνεται ότι συναινεί). Δυστυχώς αυτό είναι το ηθικό ανάστημα του κλήρου.
Κατά ταύτα, οι ιερωμένοι τι μπορούν να πουν εν προκειμένω επί του θρυλουμένου για «συντεχνία του παπαδαριού»;
Υ.Γ. Ας μην βρεθεί τώρα κάποιος να ψελλίσει το παραμικρό περί του ότι δήθεν εδώ προβαίνουμε σε άδικες γενικεύσεις (ισχυριζόμενος π.χ. ότι δεν είναι όλοι οι ιερωμένοι ίδιοι, ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις κ.λπ.). Αναφερόμαστε στο προκείμενο, εντελώς συγκεκριμένο αίσχος της Εκκλησίας και εν τοιαύτη περιπτώσει ας μας υποδειχθεί τουλάχιστον μια έμπρακτη εξαίρεση επί των επισημαινομένων. Έστω και μια μόνο.
